Προς τιμήν Της Εορτής Της.
Παναγία Σουμελά, Τραπεζούντα του Πόντου που σήμερα ανήκει στην Τουρκία

Χτισμένη από τους Έλληνες που ζούσαν εκεί για χιλιετίες πριν από το βίαιο εκπατρισμό τους από τους Τούρκους το 1923. Το μοναστήρι ήταν το κύριο προσκυνηματικό κέντρο των Ελλήνων του Πόντου για σχεδόν 15 αιώνες.

Σήμερα οι Τούρκοι την ονομάζουν και την τιμούν ως  Meryem Ana= Μαρία Μητέρα, ενώ το σύνολο σχεδόν των επισκεπτών-προσκυνητών προέρχονται από αυτούς.

Απέχει 42 χλμ από την παράλια Τραπεζούντα στις απρόσιτες πλαγιές του όρους Μελά (Στου Μελά = Σουμελά)

Όμως, τι ειρωνία… Αυτοί, δηλ, οι Τούρκοι, που πριν από 87 χρόνια την έκαψαν, τώρα δαπανούν τεράστια ποσά για την ανακαίνισή της!!!! Επίσης, φανταστική η φύση γύρω από το μνημείο με πυκνά δάση, άφθονα νερά, καταπληκτική θέα από τα κελιά και, μέσα σ’ αυτό, βαθειά πίστη…

Τοιχογραφίες

• Η Βαϊοφόρος,
• η Κυριακή του Παραλύτου,
• Τα Εισόδια της Θεοτόκου,
• η Πυρφόρος Ανάβασις του Προφήτη Ηλιού, με αποτυπωμένη την προσφιλή τακτική των μουσουλμάνων να εξορύσσουν τα χαρακτηριστικά των μορφών αλλά και την εξίσου κακή συνήθεια των νεοτέρων – χριστιανών και μη να αποθανατίζουν την έλλειψη παιδείας τους χαράζοντας τα ονόματά τους πάνω στις εικόνες

Το αγίασμα (που συνωθούνται να γευθούν ό λ ο ι) και λοιπά κτίρια κάτω από τον επιβλητικό βράχο.

Ταγμ. Ιωάννης Βελισσαρίου

Κείμενο απο το Νίκο Μωραϊτάκη.

Τυχαίνει να έχω ασχοληθεί με αυτό τον ΗΡΩΑ, γι’ αυτό και πιστεύω ότι θα έπρεπε να υπάρχει ανδριάντας του σε κάθε ελληνική πόλη και χωριό.

Στις Στις 7-8-2010 θα έχω την τιμή να είμαι προσκυνητής στα φοβερά Στενά της Κρέσνας (εντός της Βουλγαρίας) δηλ. στο σημείο της ανύψωσής του στο Πάνθεο των Αθανάτων.

Ο Ιωάννης Βελισσαρίου (Κύμη Εύβοιας, 26 Νοεμβρίου 1861 – Κρέσνα, 12 Ιουλίου 1913) ήταν στρατιωτικός του Ελληνικού Στρατού, ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων. Διακρίθηκε στην μάχη για την κατάληψη των Ιωαννίνων και την Μάχη της Κρέσνας όπου σκοτώθηκε.

Αρχική σταδιοδρομία
Ο πατέρας του ήταν εύπορος κτηματίας. Στις 11 Μαρτίου 1881, έχοντας τελειώσει τις γυμνασιακές σπουδές του, ο Βελισσαρίου κατετάγη στον Στρατό ως κληρωτός, προκειμένου να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Κατά τη διάρκεια της θητείας του προήχθη, ως εθελοντής, στον βαθμό του δεκανέα. Το 1884, και ενώ είχε ήδη προαχθεί στον βαθμό του λοχία ή του επιλοχία, κατατάχθηκε κατόπιν εξετάσεων στη δεύτερη εκπαιδευτική σειρά της Στρατιωτικής Σχολής Υπαξιωματικών (ΣΣΥ), από την οποία αποφοίτησε στις 7 Οκτωβρίου 1887 ως ανθυπολοχαγός πεζικού.
Από τις 25 Φεβρουαρίου 1894 μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 1897, ο ανθυπολοχαγός Βελισσαρίου διετέλεσε αστυνόμος. Με την έναρξη των επιχειρήσεων του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897, βρέθηκε να υπηρετεί ως διμοιρίτης στον 4ο Λόχο του ΙΙΙ/5 Τάγματος Πεζικού, που υπαγόταν στη 2η Ελληνική Ταξιαρχία. Εκεί έδειξε τα πρώτα δείγματα της ανδρείας του διατηρώντας τη θέση του στη διάβαση της Μελούνας, ακόμη και όταν όλες οι γειτονικές, φίλιες δυνάμεις είχαν συμπτυχθεί.

Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, ο Βελισσαρίου υπηρέτησε ως διοικητής τάγματος του 4ου Συντάγματος Πεζικού, της ΙΙας Μεραρχίας, συμμετέχοντας από την πρώτη ημέρα στις επιθετικές επιχειρήσεις. Η μάχη του Σαρανταπόρου, αποτέλεσε μάλιστα μία από εκείνες στις οποίες για μία ακόμη φορά διακρίθηκε για τις ηγετικές του δυνάμεις.
Αργότερα συμμετείχε στις επιχειρήσεις για την άλωση των Ιωαννίνων και της οχυρής τοποθεσίας που βρισκόταν εμπρός τους (Μπιζάνι). Οι τελευταίες ξεκίνησαν από τις αρχές Δεκεμβρίου του 1912 και συνεχίστηκαν και το πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου του 1913, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο ταγματάρχης Βελισσαρίου στις επιχειρήσεις αυτές υπαγόταν στο 1ο Σύνταγμα Ευζώνων. Κατά τις πρώτες ημέρες μάλιστα, τραυματίστηκε ελαφρά στο πόδι και νοσηλεύτηκε για μικρό διάστημα.
Μετά την αποτυχία των παραπάνω επιχειρήσεων, στις 16 Φεβρουαρίου, το Γενικό Στρατηγείο εξέδωσε διαταγές για νέα επίθεση ενάντια στα Ιωάννινα. Σύμφωνα με το σχέδιο των επιχειρήσεων η κύρια ενέργεια θα εκδηλωνόταν από τα δυτικά, με το Β΄ Τμήμα Στρατιάς, με σκοπό την υπερκέραση του Μπιζανίου, ενώ ταυτόχρονα από το κέντρο και τα ανατολικά θα εκδηλωνόταν παραπλανητική επίθεση, με ισχυρή προπαρασκευή πυροβολικού.
Το Β΄ Τμήμα Στρατιάς, προκειμένου να εκπληρώσει την αποστολή του αποφασίστηκε να κινηθεί σε τρεις φάλαγγες (1η, 2η και 3η). Η 2η Φάλαγγα με αφετηρία τα στενά της Μανολιάσας, όπου είχε μετακινηθεί, ανέλαβε να προελάσει προς το ύψωμα Άγιος Νικόλαος και στη συνέχεια προς το χωριό Πεδινή. Το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων, με τα 8ο και 9ο Τάγματα, μαζί με το 1/17 Τάγμα Πεζικού αποτελούσε την εμπροσθοφυλακή της 2ης Φάλαγγας. Με τα δύο Τάγματα Ευζώνων ανεπτυγμένα εμπρός και το 1/17 πίσω ως εφεδρεία, περί τις 07.45 ξεκίνησε η προέλαση.
Μετά από σκληρές μάχες και με τους άνδρες του βουτηγμένους μέχρι το γόνατο στους βούρκους της περιοχής ο Βελισσαρίου κατάφερε να διεισδύσει ανάμεσα σε τρία τουρκικά οχυρά που ακόμη δεν είχαν παραδοθεί (οχυρά Χιντζηρέλου, Μπιζανίου και Καστρίτσας) και μαζί με τον Ιατρίδη και το τάγμα του κατέλαβε το χωριό Άγιος Ιωάννης, συλλαμβάνοντας πολλούς αιχμαλώτους και κυριεύοντας μεγάλες ποσότητες εχθρικού υλικού. Τα δύο τάγματα εγκατέστησαν άμεσα προφυλακές και έκοψαν τα τηλεφωνικά και τηλεγραφικά καλώδια, διακόπτοντας την επικοινωνία των Ιωαννίνων με το Μπιζάνι. Την υπόλοιπη νύκτα οι άνδρες των δύο ταγμάτων αιχμαλώτισαν 37 αξιωματικούς και 935 οπλίτες του Τουρκικού Στρατού που υποχωρούσαν και διέρχονταν από την περιοχή, χωρίς να γνωρίζουν τη διείσδυση των ευζώνων του Βελισσαρίου και του Ιατρίδη, ενώ ταυτόχρονα προώθησαν τις θέσεις τους προς τα Γιάννενα.
Περί τις 23.00 της 20 Φεβρουαρίου ο Βελισσαρίου διέκρινε δύο πολύ μεγάλους φανούς πίσω από του οποίους σύντομα εμφανίστηκαν ο επίσκοπος Δωδώνης, ο Τούρκος υπολοχαγός Ρεούφ και ο επίσης Τούρκος ανθυπολοχαγός Ταλαάτ, οι οποίοι έφερναν επιστολή των ξένων προξένων και του Εσσάτ Πασά με τις προτάσεις για παράδοση των Ιωαννίνων. Η παράτολμη ενέργεια των Βελισσαρίου και Ιατρίδη, έκανε τους Τούρκους να πιστέψουν πως έξω από τα Ιωάννινα είχε συγκεντρωθεί μεγάλη ελληνική δύναμη και άρα κάθε αντίσταση ήταν μάταιη!

Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο ο Βελισσαρίου συμμετείχε μεταξύ άλλων και στη μάχη του Λαχανά, όπου το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων ενεργούσε υπό τις διαταγές της VIης Μεραρχίας. Κινούμενος έφιππος και ακάλυπτος περνούσε από τις θέσεις όλων των ανδρών του για να τους εμψυχώνει. Έτσι είχε κερδίσει την προσωνυμία «μαύρος καβαλάρης». Στις 16.00 της 21 Ιουνίου ο ταγματάρχης Βελισσαρίου με το τάγμα του εισήλθε στον Λαχανά. Αμέσως μετά μαζί με τον 1ο λόχο του 4ου Συντάγματος Πεζικού (υπό τον λοχαγό Γεώργιο Ζήρα) ξεκίνησαν καταδίωξη των υποχωρούντων Βουλγάρων, χωρίς να τους δώσουν χρόνο για να ανασυνταχθούν και να εγκατασταθούν αμυντικά στα παρακείμενα υψώματα, προκαλώντας τους τον πανικό.
Κατά τη διάρκεια των ίδιων επιχειρήσεων, στις 26 Ιουνίου, η Στρατιά Μανουσογιαννάκη κινούμενη, για την κατάληψη του Μπέλες, από Τσαφερλή προς Χατζή Μπεϊλίκ, ανέθεσε στην VIη Μεραρχία να καταλάβει με τάγμα της τη δίοδο του Δεμίρ Καπού («Σιδηρά Πύλη», στα τουρκικά). Το τάγμα που εκλήθη να φέρει σε πέρας την αποστολή ήταν το 9ο Τάγμα Ευζώνων, του Βελισσαρίου.
Στις 12 Ιουλίου 1913 η VIη Μεραρχία, συμμετέχοντας με άλλες δυνάμεις στην μάχη της Κρέσνας, ανέλαβε από το Γενικό Στρατηγείο την αποστολή να ωθήσει το αριστερό της προς Ουράνοβο για να κυκλώσει το άκρο της αμυνόμενης βουλγαρικής παράταξης. Σύντομα, με τον τρόπο που εξελίχθηκαν οι μάχες, τον ρόλο εμπροσθοφυλακής ανέλαβε το 9ο Τάγμα Ευζώνων του Βελισσαρίου. Κατά τη διάρκεια της μάχης για την κατάληψη του υψώματος 1378, στο οποίο είχαν εγκατασταθεί αμυντικά οι βουλγαρικές δυνάμεις, ο Βελισσαρίου και οι άνδρες του αντιμετώπισαν ισχυρή αντίσταση, ενώ οι απώλειες των ελληνικών δυνάμεων ήταν μεγάλες.
Στην πιο κρίση στιγμή της μάχης (και αφού προηγουμένως είχε πολεμήσει με πέτρες και βράχους τους Βουλγάρους, λόγω έλλειψης πυρομαχικών) ο Βελισσαρίου σηκώθηκε όρθιος και κραδαίνοντας το περίστροφό του φώναξε ώστε να ακουστεί από όλους: «Όποιος θέλει την νίκη ή αλλιώς τον θάνατο ας με ακολουθήσει» και πρώτος άρχισε να τρέχει προς τον εχθρό. Πίσω του, συνεπαρμένοι από τον ηρωισμό του διοικητή τους, όρμησαν οι εύζωνοί του. Το θεριστικό πυρ των εχθρικών πολυβόλων προκάλεσε μεγάλες απώλειες στο τάγμα, το οποίο όμως συνέχιζε να πολεμά. Κάποια στιγμή ο ταγματάρχης Βελισσαρίου τραυματισμένος έπεσε στο έδαφος. Σύντομα μεταφέρθηκε σε κάποιο ορεινό χειρουργείο, στο οποίο άφησε την τελευταία του πνοή.
Όταν ο Βασιλιάς πληροφορήθηκε το θάνατό του λέγεται πως είπε: «Ήταν επόμενο. Τέτοιοι ήρωες δε ζουν πολύ». Στο συλλυπητήριο τηλεγράφημα που συνέταξε και απέστειλε προς τη σύζυγό του έγραφε τα εξής: «Χαιρετίζω τον Ήρωα των Ηρώων»

Πρόκειται για μια παράταξη με ιδρυτή, εκπρόσωπο και υποψήφιο δήμαρχο το καλό μου φίλο το Κυριάκο Κουτρούλη, δικηγόρο στο επάγγελμα στον οποίο πιστεύω σα φίλος πρώτα και σα πολίτης μετά ότι θα κάνει επιτέλους μια ουσιαστική διαφορά στη ζωή του τόπου.

Στην συντονιστική επιτροπή όπως και στο ψηφοδέλτιο συμμετέχω κι εγώ και σας διαβεβαιώνω ότι θα παρακολουθώ στενά όλα τα δρώμενα.

Ελπίζω επιτέλους κάτι να αλλάξει και να οδηγηθούμε σε μια «Νέα Πορεία»

Το σήμα είναι ευγενική προσφορά του παλυαγαπημένου μου πολυταλαντουχου ζωγράφου θείου μου Τρύφωνα Κόρμπη.

Την Ιδρυτική Διακήρυξη θα τη βρείτε στο site  της παράταξης http://www.nea-poreia.gr

Βρήκα στο δρόμο μου τον πλέον έμπειρο της εθνικής ομάδας. Δεν υποχώρησα, όρμισα στη μάχη και κέρδισα.

Ξαφνικά έφτασα να παίζω στη τετράδα, ο προπονητής μου με καμάρι μου λέει «αγόρι μου θα τα πούμε στον τελικό»

Έγινα ακόμα ποιο οργισμένος και το τρέμουλο αφάνταστο. Η καρδιά μου ήθελε να σπάσει, στο τελευταίο βέλος τα μάτια μου θόλωσαν, δεν έβλεπα το στόχο, δεν ανέπνεα, πάγωσα. Έκλεισα εντελώς τα μάτια και άκουσα το σώμα μου και τη ψυχή μου. Μου είπε «είσαι στο 10 ρίξε!» και έριξα, και ήταν 10 και κέρδισα.

Στο τελικό αγωνίστηκα παλικαρίσια, το ίδιο και το άλλο το παλικάρι και κέρδισε. Μπράβο του!

Ήταν μια ζάλη και μια δοκιμασία ψυχής. Πόσο χαίρομαι που κάνω τοξοβολία. Την επόμενη φορά ελπίζω να είμαι καλύτερος σαν άνθρωπος και ποιο δυνατός στη ψυχή και να κερδίσω.

Αλλά ότι και να γίνει εγω ξέρω, το όνειρο μου είναι εκεί και θα το κυνηγάω κάθε φορά.

Όλα ξεκίνησαν το Σάββατο το βράδυ όπου ο καλός φίλος και συνάδελφος Χάρης με κάλεσε μαζί με τη κοπέλα μου να πάμε σε μια μουσική ταβέρνα στου Ψυρρή.

Αφού ήπιαμε, χορέψαμε και φάγαμε μια φοβερή μπουγάτσα, την επόμενη μέρα το πρωί, ουσιαστικά 3εις ώρες μετά, κατεβαίνω να λάβω μέρος στο Πρωτάθλημα Κέντρου Τοξοβολίας.

Είχα μια απίστευτη διάθεση και ανυπομονούσα να ξεκινήσω το ταξίδι μου για Καλάβρυτα αμέσως μετά και να ρίξω ένα «θεριό» λουκάνικο που είχα στο τζάκι.

Έριχνα λοιπόν το ένα 10αρι πίσω από το άλλο. Είχα φοβερές ατυχίες (μου έφυγε το peep, ξεβιδώθηκε το σκόπευτρο) αλλά δε με ένοιαζε καθόλου. Είχα μια φοβερή διάθεση και το μόνο που έλεγα είναι «ρε δε βαριέσαι, που ρίχνω τώρα άντε και με περιμένει το λουκάνικο!».

Ως εκ τούτου τερμάτισα 4ος παρακαλώ (με 2ος στο πρώτο μισό) ρίχνοντας 563/600 σκορ που δεν έχω κάνει ούτε σε προπόνηση!

Φουσκωμένος λοιπόν σαν γαλοπούλα (εεε χμμ είναι Χριστούγεννα οπότε ας επιλέξω άλλο ζώο) Φουσκωμένος λοιπόν σαν παγώνι ξεκίνησα πήρα τη κοπελιά από τα σπίτι και πήγαμε Καλάβρυτα. Περάσαμε απίστευτα, περπατήσαμε, χαλαρώσαμε και γεμίσαμε μπαταρίες!

Απλά πέρασα τέλεια αυτές τις μέρες…